Archive by Author | Fikret Arman

KADER – ALIN YAZISI

  Kader

İman ettiğimiz Kitabımız Kur’an-ı Kerimde kaderin ne demek olduğu açık-seçik yazsada Kur’anı okumayan bizler için fazla bir şey ifade etmez.

Günümüz  din inancının vazgeçilmez düşüncesidir “kader ve kadercilik”.  Başımıza gelen her şeyi kadere bağlarız… “Allah böyle yazmış!..” , “Kaderi böyleşmiş!..” gibi…

Öncelikle “kader” Kitabımızda nasıl anlatılıyor, ne demek isteniyor ona bakalım.

Kamer Suresi 49. Ayet: “Şu bir gerçek ki, biz her şeyi bir ölçüye göre/bir kaderle yarattık.”

Zuhruf Suresi 11. Ayet: “Gökten bir ölçüye bağlı olarak/bir kaderle su indirmiştir O. O suyla biz ölü bir beldeyi hayata kavuşturduk. İşte siz de böyle çıkarılacaksınız.”

Benzer birçok ayet var. Ayetleri incelediğimizde, kaderin, bir ölçü olduğunu anlamakta zorlanmıyoruz. Sonsuz evreni yaratmadaki  ölçüdür “kader”… Örnek vermek gerekirse; Ay Dünyanın etrafında dönerken Dünyanın da aynı zamanda Güneşin etrafında dönmesi. Dünyanın Güneş etrafındaki dönüşünü 365 gün 6 saatte tamamlaması gibi…

Sonsuz evrenin milyarca yıldız ve galaksiden oluşması ve bu galaksilerin belirli bir düzen ve ölçü içerisinde uzayda yer almasıdır “kader”…  Bu oluşum içerisinde, Dünyamızda görülen bulutların, şimşek ve gök gürültüsü, yıldırım ve diğer doğa olaylarının oluşmasıdır “kader”… Yağmurun yağmasıdır. Evrenin bir ölçü içerisinde yaratılmış olması ve doğa olaylarının tümü “kader” dir. .

Özetlersek, kader; evrenin, İlahi Yaratıcı tarafından ölçülü bir biçimde yaratılması ve bu ölçü içerisindeki hareketleridir.

*

Gelelim kaderin inanç yönüne… Pek çoğumuz buna “Alın yazısı” da diyoruz. Yani Yüce Allah’ın her kulu için ayrı ayrı yazdığı, doğumundan ölümüne kadar geçen süre için kula özel bir yazı.

Oysa hiç düşünmüyoruz…  Yüce Allah her kulu için bir yazı yazar ve  sonra, yazdığı yazı yüzünden o kulunu “Neden bunu böyle yaptın / yapmadın?” diye sorguya çeker mi? Böyle bir şey olabilir mi? Hesap günü sorguya çekilen kullar;  “Benim ne suçum var Yüce Rab’bim? Kaderim böyleymiş… Allah yazımı böyle yazmış.” derlerse ne olacak? Bu manadaki kader anlayışı mantık dışıdır.

Bugün ki inancımızda yer alan ”kader” ya da “alın yazısı”  kavramlarını çok iyi düşünmemiz gerek. Yüce Allah iman ettiğimiz Kitabımızda bizleri pek çok ayette uyarıyor ve bizlere emrediyor…

“Aklınızı kullanın.”

“Düşünüp aklınızı kullanın.”

“Hala aklınızı kullanmayacak mısınız?”

“İman ettim” dediği Kitaptan haberi olmayan bizler, aklımızı kullanmayıp, “kaderimiz böyleymiş” diye düşünür ve yaşarsak en büyük hatayı yapmış oluruz.

Aslında, kadere/alın yazısına ‘bilinçsizce’ inanırız ama gerçekte ‘kadere inanmadığımızı’ da bilinç dışı sergileriz. Şöyle örnekleyeyim…

3 yaşındaki küçük çocuğunu ‘oynasın’ diye deniz kıyısındaki dalgaların önüne bırakıp, sonra da ‘kaderinde varsa  boğulur’ diye düşünüp arkasını dönen ve ilgilenmeyen anne baba gördünüz mü?.. Göremezsiniz!.. Anne-babanın çocuğunu koruma altına alması, ona zarar gelmesini engellemeleri, Yüce Allah’ın o çocuk için yazdığı(!) alın yazısına karşı gelmelerinden değil, akıllarını kullanmalarındandır.

Bir örnek daha verelim…

Trafiktesiniz… Yaya olarak karşıya geçeceksiniz… Yayalara yeşil ışık yandığında dahi sağınıza/solunuza bakmadan karşıya geçmiyorsunuz!.. Yüce Allah’ın ‘aklınızı kullanın’ emrini düşünüp, dalgın bir sürücünün kazasına uğramamak için bilinçaltında kendinizi koruyorsunuz.  Yaptığınız budur… Yoksa, Yüce Allah’ın kaderine/alın yazısına(!) karşı çıkma gibi bir düşünceden değildir.

Konu ile ilgili olarak insanlarımız arasında şöyle bir düşünce de çıkıyor karşımıza…

“Ne yani!.. Yüce Allah ne olacağını bilmiyor mu?”

Tabii ki biliyor… O, her şeyi bilendir. Yüce Rab’bimiz, bizlerin ne yapacağımızı, yazdığı için değil, bizlerin ne yaptığımızı bildiği için her şeyi biliyor.  “Gaybı (geleceği) ancak O bilir.” Yüce Rab’bimiz yarattığı bütün canlılara akıllarını kullanarak seçimlerini özgürce yapma hakkı vermiştir. Bizler de farkında olarak/olmayarak tercihlerimizi her zaman kendimiz seçiyoruz.

Tekrar düşünelim… Madem bizlerin kaderini/alın yazısını, Yüce Allah yazdı; işlediğimiz günahların, yapmadığımız sevapların hesabını  neden bizden sorsun? İsra Suresi 13. Ayeti hatırlayalım…

“Her bir insanın kaderini kendi çabasına bağlı kıldık. Nitekim Kıyamet Günü onun önüne, (dünyada yapıp ettiği) her şeyi kayıtlı bulacağı bir sicil koyacağız.”

Özetlersek; kaderimizi/alın yazımızı,  özgürce yaptığımız seçimlerimizle bizler yazıyoruz.

Unutmayalım ki; Yüce Allah bizleri, yaptıklarımızda/yapmadıklarımızdan, aklımızı kullanmaktan/kullanmamaktan ve sadece indirdiği Kitaptan sorguya çekecektir. Bundan hiç şüphemiz olmasın.

En doğrusunu Allah bilir.

Selam ve Dua ile,

Fikret ARMAN

Reklamlar

“ELÇİYE / PEYGAMBERE İTAAT”

“Allah’ın dosdoğru yoluna ileten tek Kitap Kur’an-ı Kerim’dir…”

ayet

Kur’anı okuyup anlamayan ve düşünüp aklını kullanmayan, sadece  ‘İman ettim’ diyen  Müslümanların en çok çarpıttığı konulardan birisidir “Elçiye/Peygambere itaat”…  ‘İman ettik’ dediğimiz Kitabımızın birçok ayetinde geçer bu “itaat” emri… Kur’anın genelinde “Elçiye/resule itaat” olarak geçer. Ama ben yine de Elçi/Peygamber ayırımı yapmadan konuyu ele alacağım.

Çoğu Müslümanın Kitabımızdaki “Elçiye/Peygambere itaat” kavramından çıkardığımız  sonuç; Peygamberimizin (Kur’anda olmasa dahi) tüm hal ve hareketlerinin (adım atışı, yemek yemesi, bir yere girip çıkması, saçı, sakalı, giyimi  v.b.) taklit edilmesi ve uygulanmasıdır… O’nun yaptıklarının aynısını yapmaktır.

Peygamberimizin yaptıklarını yapmak tabii ki çok güzel… Keşke O’nu taklit edebilsek!.. Ancak, Elçiye/Peygambere itaatten anlamamız gereken bu değil ki? O’nun sözlerini (hadislerini) “yapın/yapmayın” dediklerini, bir takım velilerin kitaplarından değil, O’nun nefesi ile ve iki dudağının arasından çıkan ve “Allah’ın sözleri” olarak bizlere tebliğ ettiği ayetlerden oluşan Kitabımız Kur’an-ı Kerim’den öğreneceğiz.

Şöyle ki; “Elçiye/resule itaat”in ne olduğunu anlamak istiyorsak, ilk yapmamız gereken; Kur’an-ı Kerim’i anlayarak, düşünüp aklımızı kullanarak okumaktır. Şayet bunu yapmamış isek; bu konuyu yazmanın, okumanın, tartışmanın hiç bir anlamı yoktur. Herkes dün olduğu gibi bugün de bildiği yoldan gidecektir.

Düşünüyorum da; Allah’ın Elçisi Muhammed’e vahyedilen ilk kelime olan “ikra-OKU” ve devamındaki kelimeler Peygamberimizin nefesiyle ve O’nun iki dudağından döküldü… Bizlerin, “Yaratan Rab’binin adıyla oku/çağır!” olarak anladığımız cümleyi Allah’ın Elçisi/Peygamberimiz  etrafındaki sahabeye  “İkra’ bismi rabbikelleżî ḣalak” diyerek iletti. Bu ayet, O’nun iki dudağının arasından ve O’nun nefesiyle sahabenin anladığı dilden söylendi. İşte Elçiye/Peygambere asıl itaat edeceğimiz konu budur…  Peygamberimizin Kur’anla ilgili iki dudağı arasından çıkanlardır… “Peygambere itaat” konları, Peygamberimizin nefesi ile bizlere ulaşan ayetlerdir. Kısaca; Allah’ın bütün emirleridir. Yüce Allah onun için bir çok kez bizlere hatırlatmıştır. “Elçiye/Peygambere itaat Allah’a itaattir.”

Kur’an-ı Kerim’deki 6236 ayet, Yüce Allah’ın meleklerinden Cebrail tarafından Allah’ın Elçisine/Peygamberimize vahyolunmuş ve Elçi/Peygamberimiz de iki dudağı arasından dökülen ayetlerle, bizlerin Yüce Allah’a, bizleri Yaratan’a ulaşmamıza vesile olmuştur. Kur’an-ı Kerim’de sık sık hatırlatılan Yüce Allah’ın “Elçiye/resule/Peygambere itaat” emri,  “Allah’ın Elçisinin/Peygamberin ağzından çıkan sözler benim sözlerimdir. O Elçiye itaat ederseniz bana da itaat etmiş olursunuz.” anlamını taşımaktadır.

Yüce Allah, yine Elçisi kanalıyla yalnız ve yalnız bizlere tebliğ edilene uymamızı, O’nun berisinden bir takım velilerin peşinden gitmememizi emretmiştir.

Bu emri etrafındaki sahabeye kim söylemiştir? A’raf Suresi 3. ayet kimin iki dudağından dökülmüştür?  Tabii ki Yüce Allah’ın Elçisi/Peygamberi tarafından…

A’raf Suresi 3. Ayet: “Rabbinizden size indirilene uyun; O’nun berisinden bir takım velilerin ardına düşmeyin! Siz ne kadar da az öğüt alıyorsunuz!”

Öyleyse, Elçiye/Peygambere itaat; bu ayete itaat etmektir.

“Allah’ın ipine sıkı sıkı sarılın!” diye emreden Yüce Allah’ın bu emrini nefesiyle bizlere ulaştıran Elçiye/Peygamberime nasıl itaat etmem ki?

Aşağıdaki ayet de Yüce Allah’ın Elçisi/Peygamberimizin iki dudağı arasından sahabeye söylenmiştir…

Casiye Suresi 6. Ayet: “İşte bunlar, Allah’ın ayetleridir ki, onları sana hak olarak okuyoruz. Hal böyle iken Allah’tan ve onun ayetlerinden sonra hangi hadise/söze inanıyorlar?”  diyen Elçiye/Peygambere itaat; bu ayete de itaat etmektir.

Bakınız Yüce Allah, Elçisi/Peygamberimize neyi emrediyor?

Enam Suresi 106. Ayet: “Rabbinden sana vahyedilene uy! O’ndan başka ilah yoktur. Müşriklerden yüz çevir!”

Ahzab Suresi 2. ayet: “Rab’binden sana vahyedilene uy! Allah, yapmakta olduklarınızdan en iyi biçimde haberdardır.”

Allah’ın Elçisi/Peygamberimiz de bakın ne diyor… (Enam Suresi 50. Ayet, A’raf Suresi 203. Ayet, Yunus Suresi 15. Ayet)

“Ben yalnız bana vahyolunana uyarım.”

Demek ki; Allah’ın Elçisi/Peygamberimiz, yalnız ve yalnız kendisine vahyolunan Kur’an-ı Kerim’e uymuş. O halde hep birlikte Allah’ın Elçisi/Peygamberimize itaat edeceğiz.

Allah’ın Elçisi/Peygamberimizin iki dudağından dökülen iki ayeti daha sizlerle paylaşmak istiyorum.

Ahkaf Suresi 23. Ayet: “Dedi: “İlimi ancak Allah katındadır. Ben size, bana vahyedileni tebliğ ediyorum. Fakat sizin, cahillik edip duran bir toplum    olduğunuzu görüyorum.”  Gaybı yalnız kendisi bilen Yüce Allah bu günümüzü biliyor ve Elçisi/Peygamberimiz kanalıyla cehaletimizi yüzümüze vuruyor ve bizleri uyarıyor… Tabii ki düşünüp anlayana!..  İbret alanımız var mı?

Allah’ın Elçisi/Peygamberimizde hesap günü şunu söyleyecektir…

Furkan Suresi 30. Ayet: “Benim kavmim bu Kur’anı terk etti!..”

*

Toparlamak gerekirse; Elçisi/Peygambere itaat Kur’ana itaattir. Kur’ana itaat  ise  ALLAH’a itaattir.

“Ben de Allah’ın Elçisi/Peygamberime itaat ediyor, tıpkı O’nun yaptığı gibi, yalnız Allah’ın Elçisi/Peygamberimin bana tebliğ ettiği Kur’an-ı Kerim’e uyuyor, O’nun berisinden bir takım velilerin ardına düşmüyorum.”

Son cümle;

Her gün en az kırk kez, her rekat namazında “Yalnız sana kulluk eder, yalnız senden yardım dileriz.” dediği halde, peşlerine takıldıkları velilere kulluk edenlere CENNET HARAMDIR.

En doğrusunu ALLAH bilir.

Selam ve Dua ile,

Fikret Arman

BUHARİ’DEN  MASALLAR…

indir

 İnternete girip ‘sahihi buhari’ yazdığımda karşıma çıkan ilk siteye girdim. Biraz göz attıktan sonra aşağıdaki sahih(!) hadisi buldum. Hadisin konusu hakkında yazmayacağım… Hadisin nasıl hadis olduğundan bahsetmeye çalışacağım. Sizlerle de paylaşmak istediğim işte o hadis…

..”

5- Hamr’ı Halâl Saymak İsteyen Ve Ona Hamr’dan Başka İsim Veren Kimseler Hakkında Gelen Haberler Babı

Ve Hişâm ibnu Ammâr şöyle söyledi: Bize Sadaka ibnu Hâlid tahdîs etti. Bize Abdurrahmân ibnu Yezîd ibn Câbir tahdîs etti. Bize Atıyye ibnu Kays el-Kilâbî tahdîs etti. Bize Abdurrahmân ibnu Gan-min el-Eş’arî tahdîs edip şöyle dedi: Bana Ebû Âmir yâhud Ebû Mâ­lik el-Eş’arî tahdîs etti: Vallahi o bana yalan söylemedi. Kendisi Peygamber(S)’den işitti ki, şöyle buyuruyordu: “Yemîn olsun, üm­metimden muhakkak birtakım kavim/er meydana gelecektir. Bun­lar ferci (yânı zina etmeyi), ipek elbiseler giymeyi, şarâb içmeyi, çal­gı âletleri çalıp eğlenmeyi halâl ve mübâh sayacaklar. Ve yine birtakım (merhametsiz) zümreler de bir dağın yanına (dağ mesirelerine) konak­layacaklar, onlara âid koyun sürüsü ile çoban sabahları yanlarına ge­lecek (akşamlan gidecek). Bunlara fakır kişi bir hacet için gelecek de bu duygusuz insanlar fakire: Haydi (bugün git), bize yarın gel! diye­cekler. Bunun üzerine Allah (eğlendikleri) dağı geceleyin üzerlerine indirip bir kısmını helak edecek, (sağ kalan) öbürlerini de kıyamet gününe kadar maymunlar ve domuzlar suretine tebdil edecektir” [1]

..”

Büyük din alimi(!) Buhari’nin, Peygamberimizin vefatından yaklaşık 200 yıl sonra yaptığı araştırmalar sonucu oluşturduğu hadis aynen böyle… (Günümüz muhaddis yardımcıları da hadisteki parantez içi bildirimlerle kendi düşüncelerini/anlayışlarını yansıtmayı ihmal etmemişler!) Buhari isimli alim(!)  bu olayı kimden öğrendiğini  kısaca şöyle anlatıyor;

Ammar rivayet etti… Ammara da Hâlid rivayet etmiş… Hâlid’e de Câbir rivayet etmiş… Câbir’e de Kilâbî rivayet etmiş… Kilâbî’ye de el-Eşarî rivayet etmiş… “Vallahi bana yalan söylemedi!.. Peygamberden duymuş” diye başlıyor…

Buhari isimli bu alim(!)  Peygamberimizin vefatından 200 yıl sonra,  Peygamberimizin  neler söylediğini işte böyle anlatıyor. İşte sana  “Peygamber  sözü” dediğimiz  “hadis”.  Hem de şahitli!..

Diğer muhaddislerin “hadis” dedikleri rivayetler de hemen hemen aynı. Birbirlerinden hiç farkları yok!

*

Fazla değil, biraz olsun aklımızı kullanabilsek doğru yol hiç de uzak değil ama farkında bile değiliz.

Peygamberimiz, “Ben yalnız bana vahyolunana uyarım.” dediği Allah’ın ayetlerini, Mekke’de, Medine’de, tüm çevresindekilere, tanıdıklarına-tanımadıklarına, Allah’a iman etmek isteyen herkese, onların gözlerinin içine baka baka, nefesiyle, iki dudağından çıkan kelimelerle söylemiştir. Binlerce ayeti doğru yola gitmek isteyenlere kendisi söylemiştir.

Peki ya muhaddisler? Buhari, Tırmızî ve diğerleri, Peygamberimizi, O’nun zevcesi Aişe’yi hiç görmüşler mi? Peygamberimle aynı yolda yürüyen, sohbet eden O’nun sahabesinden kiminle görüşmüşler? O’nun komşularından hangisi ile tanışmışlar? Buhari isimli din alimi(!) yukarıdaki hadisi rivayet ederken; el-Eşarî’yi, Kilâbî’yi, Câbir’i, Hâlid’i görmüş mu? Hayır… O ona demiş!.. O da ona demiş… Ona da o demiş… Rivayetler rivayetleri kovalamış ve bugün, Yüce Allah’ın Kitabına maalesef eş koşulan, “hadissiz olmaz” denilen yeni bir din ortaya çıkmış!..  Buhari ve diğerleri de, masalların, rivayetlerin sahipleri  din alimleri(!) olarak karşımıza çıkmışlar!..

Oysa, “yalnız Allah’a kulluk ederiz” diyen biz inanlar hiç düşünmüyoruz. Bu Buhari ve diğer muhaddisler, o günün teknolojisiyle, kendilerinden 200 yıl önce yaşayan bu insanlardan, kimin kime ne söylediğini nasıl biliyorlar!..

Peygamberimizin, her gün defalarca “bizi doğru yola ilet” diyen “Müslüman” ümmeti, Yüce Allah’ın Kitabını duvara asmış, Kitabın ayetlerinden habersiz, iste bu rivayetlerin peşlerine takılmışlar güya  ‘doğru yol’u arıyorlar!.. Hem Peygamberimizin iki dudağının arasından çıkan sözlerin olduğu Kitabı duvara asacağız, hem de her gün Allah’ın huzuruna çıkıp “bizi doğru yola ilet” diyeceğiz… Ondan sonra da Allah’ın Kitabını bırakıp ne olduğunu, nasıl olduğunu bilmediğimiz rivayetlerin peşinden ‘din’ diye koşacağız ve sonunda Allah’tan cenneti isteyeceğiz öyle mi?..

Kendimize gelelim!.. Kendimizi, çevremizi, herkesi kandırabiliriz… Ama (haşa) Yüce Allah’ı kandıramayız!.. O, her şeyi gören, her şeyi bilendir. O’nun  “Cenneti haram kıldıklarından” olmamak için düşünüp aklımızı kullanalım. O’nun dinini, tıpkı Peygamberimiz gibi, O’nun Kitabına göre,  arı-duru dini yaşayalım. Hani hep diyoruz ya, “Peygambere itaat edelim…” İşte o gün bugündür. Buhari ve diğerlerinin masallarının peşinden gideceğimize, Peygamberimize itaat ederek, O’nun yaptığını yapalım ve sadece bize tebliğ edilene, Kur’an-ı Kerim’e uyalım… Yüce Allah’ın dediği gibi…

“Rabbinizden size indirilene uyun…”

En doğrusunu Allah bilir.

Selam ve Dua ile,

Fikret ARMAN

[1]   enfal.de/buhari/ sitesinden alınmıştır.

KUR’ANDAKİ  MÜSLÜMANLIĞI YAŞAMAK…

“Ya her gün  ‘bizi doğru yola ilet’  diye yakardığımız Rab’bimizin doğru yolunda olacağız,  ya da ‘gazaba uğramış, sapkınların’  yolunda!..”

yol

Zühruf Suresi 44. Ayet: “Gerçek şu: Bu Kur’an sana ve toplumuna elbetteki bir hatırlatıcı/bir düşündürücü/bir şeref/bir öğüttür. Bundan sorumlu tutulacaksınız.”

Yüce ALLAH, Elçisi’ne böyle vahyediyor…  Bu ayet Mushaf’ta da yer aldığına göre, Allah’ın Elçisi/Peygamberimiz etrafındaki sahabeye bu ayeti söylememiş olabilir mi? Tabii ki söylemiştir. Hem de her fırsatta ve defalarca söylemiştir. Öyleyse düşünelim…

Şayet gerçek bir Müslüman isek; hayat rehberimiz olması gereken Kur’an-ı Kerim’i hatırlıyor muyuz?

Şayet gerçek bir Müslüman isek; hayat rehberimiz olması gereken Kur’an-ı Kerim’i düşünüyor muyuz?

Şayet gerçek bir Müslüman isek; hayat rehberimiz olması gereken Kur’an-ı Kerim’in  şerefini koruyup, öğüt alıyor muyuz?

Şayet gerçek bir Müslüman isek; hayat rehberimiz olması gereken Kur’an-ı Kerim’i yaşıyor muyuz?

Yukarıdaki sorulara samimi olarak olumlu cevap verenlerin sayısını yüzdeye vurmam gerekirse yüzde beş çok iyi rakamdır diye düşünüyorum. Yani, her yüz Müslümandan sadece beş Müslüman, iman ettiği Kur’an-ı Kerim’in ne dediğini düşünüp anlıyor ve O’na göre yaşıyor. Geriye kalan yüzde 95’inin iman ettiği Kitabın ne dediğinden haberi bile yok!..

Kısacası biz Müslümanların çok büyük bir çoğunluğunun ‘iman ettik’ dediğimiz Kur’an-ı Kerim ile ilgimiz yok. Şayet okuyorsak da Arapçasını sevap kazanmak için okuyoruz. Düşünüp öğüt ve ibret almak için değil!..

Öğrencilik hayatımızda hepimiz yaşamışızdır. Öğretmenimiz yazılı yapacağım dediğinde soruların çıkacağı konuları kabaca söyler, “şuralara çalışın” derdi. Bir Müslümanın dünya hayatı için de durum aynı… Yüce Rab’bimiz neye çalışmamız gerektiğini açık seçik söylüyor.

Yüce Allah diyor ki; “Kur’an-ı Kerim’den sorumlu tutulacaksınız.”

Hesap vereceğine, sorgulanacağına inanan bir Müslümanın yapması gereken de, sorumlu olduğu dersi doğru dürüst çalışmak, O’na göre yaşamak değil midir? O halde bizler neden gerçek dersimizi çalışmıyor da başka başka kitapları çalışıyoruz? Bu yaptığımız doğru mu?

Şöyle düşünelim… Öğretmen bizi Türkçe’den sınav yapacağını söylüyor, ama bizler elimize geçen diğer kitapları; tarih, coğrafya, matematik, fizik, kimya çalışıyoruz!.. Türkçe ile ilgimiz dahi yok!.. Eeee sonra? Türkçe’den çaktık!.. Şunu söylemeye çalışıyorum. Kur’an-ı Kerim’i çalışmıyorsak, bilmiyorsak  ‘hesap günü’ de çakacağız!.. O gün ‘kesinlikle’ apışıp kalacağımızı hiç aklımızdan çıkarmayalım ve o günü düşünerek yaşayalım.

Yukarıda yazdıklarım ve sonrasında yazacaklarım, “Müslümanım” diyenlere sadece bir hatırlatmadır. Neye iman ettiklerini sorgulayarak, derslerini daha bilinçli çalışmaya davet etmektir.

Beni sakın yanlış anlamayın!.. Kimsenin inancına karışmam!. Herkes dilediği gibi inanır ve yaşar. Bu onun kararıdır ve buna en büyük saygıyı ben gösteririm. Benim yazdıklarım, “Müslümanım” diyen inananlar içindir…

Ben bu inanan Müslüman alemini iki gruba ayırıyorum.

Birincisi grup; “Samimi/Gerçek Müslümanlar”… Bunlar Yalnız Allah’a teslim olanlardır. Allah’ın yanına kimseyi koymazlar. Yalnızca Allah’ın emirlerine, Kur’an-ı Kerim’in yazdıklarına uyarlar. O’nun berisinden bir takım velilerin peşlerine takılıp gitmezler. Allah’tan korkarlar ve dünya hayatını, ‘hesap gününü’ düşünerek yaşarlar. Hangi Kitaptan sorumlu olduklarının bilincindedirler. Onlar, düşünüp akleden gruptur.

İkinci grup; “Dilde Müslümanlar”… Bu kardeşlerimiz de iyi niyetli ve Allah’a teslim olanlardır. Ancak, bu kardeşlerimiz, Allah’ın yanına bir takım veliler koymadan yapamazlar!.. Her gün defalarca “Yalnız sana kulluk ederiz” dedikleri Allah’ın yanında, kulluk yaptıkları velileri de vardır. Haşa, Allah’a taptıklarından daha çok bu kullara taparlar!.. Onların peşinden giderler! ‘İman ettik’ dedikleri Allah’ın kitabı duvarlarında asılıdır. Okumak istediklerinde, anladıkları dilde okumadıkları için çoğu inanan ne okuduğunu da anlamaz. Ama diğer kulların kitapları ellerinden düşmez. O kitaplara göre düşünür, Allah’ın emirlerini o kitapların dizaynına göre yaşarlar. Takvim yapraklarından dahi medet umanlardır!.. Bu grup, Allah’ın kitabını sadece ‘sevap kazanmak için’ okur. Onlar için  önemli olan sayılardır. Velilerin dedikleri sayılara ulaşılması esastır…

*

Değerli Müslüman Kardeşim,

Şayet ‘Yalnız Allah’a teslim olanlardan’ isen; düşünüp aklını kullan. Yalnız Allah’a kulluk et ve yalnız sorumlu tutulacağın Kitaba göre yaşa… Bundan başkası beyhude çabadır,  seni doğru yoldan saptırır ve Yüce Allah’ın “Cenneti haram kıldım” dediklerinden olursun!.. Sakın!..

Yüce Allah bütün kullarına özgürce ‘seçme’ hakkı tanımış. Burada da seçimi bizlere bırakmış. Düşünüp kararımızı verecek ve doğruyu/yanlışı bizler seçeceğiz. Ya her gün ‘bizi doğru yola ilet’ diye yakardığımız Rab’bimizin doğru yolunda olacağız, ya da ‘gazaba uğramış, sapkınların’ yolunda!..

En doğrusunu ALLAH bilir.

Selam ve Dua ile,

Fikret ARMAN

İSLÂMİYET,  YAHUDİLİK  ve  HIRİSTİYANLIK  AYRI  AYRI DİNLER MİDİR?

Bu üçlü arasında din konusunda kavram kargaşası yaşanmaktadır. Sadece biz Müslümanlar için değil, Yahudiler ve Hıristiyanlar için de kesinlikle anlaşılması gereken bir konu. Kur’anı okuyup anlamaya  çalıştığımda, sık sık kullanılan aşağıdaki kavramların yanlış olduğunu düşünüyorum.

“Semavi dinler”

“İbrahimî dinler”

“Tevhid dinleri”

“Dinlerin kardeşliği”

Allah’ın dinini konuşuyorsak “dinler” diyerek kullanılan çoğul bir ifade çok yanlıştır.

*

Konunun biz Müslümanlar açısından net anlaşılması için “İslâmiyet” kavramının  açıklanması gerekir diye düşünüyorum. Bu konuda yaptığım araştırmalara göre;

İslâmiyet: Kelimenin kökü s-l-m (selam) kökünden gelmekte ve barış ve esenliği vurgulamakla beraber Kur’an’daki anlamı “teslimiyet” tir… Bu teslimiyet; koşulsuz olarak yalnız ve yalnız Allah’a teslimiyeti ifade eder. Yani bizler, İslâmiyet” kelimesini kullanmamız gereken yerde “Allah’a teslimiyet” kavramını kullandığımızda konu çok daha netleşecektir.  Örnek vermemiz gerekirse; Al-i İmran Suresinin 19. Ayetinin ilk cümlesi olan “Allah katında din İslâmiyettir (İslamdır).”  cümlesini “Allah katında din yalnız Allah’a teslim olmaktır.”  olarak anladığımızda çok şeyin değişeceğini söyleyebilirim.

Ayeti anlaşılması gereken şekilde tekrar yazıp üzerinde düşünelim…

Al-i İmran Suresi 19. Ayet: “Allah katında din YALNIZ ALLAH’A TESLİM OLMAKTIR.”

Ayeti bu şekilde anladığımızda, Allah’ın dininin (İslâmiyetin) yalnız biz Müslümanlara has olmadığını, Allah’a teslim olan diğer bütün Peygamberleri ve kavimlerini de içine aldığını göreceğiz. Doğru anlayış da budur. Zaten “Müslüman” kelimesi de Allah’ın elçisi ve Peygamberi Muhammed’in kavminden olanları ifade etmekle beraber bu konuda “Allah’a Teslim olan” anlamına gelmektedir.           

Bu açıklamalardan sonra asıl konumuza dönelim… Yazının başlığı olan soruyu tekrar soralım.

İslamiyet, Yahudilik ve Hıristiyanlık ayrı ayrı dinler midir?

Bu sorunun cevabı, Kitabımız Kur’an-ı Kerim’in yukarıda yazdığım Al-i İmran Suresi 19.  ayetinde verilmiştir.  “Allah katında din İslâmdır/İslâmiyettir. …”  Yani, Allah nezdindeki din; tek İlah/Tanrı olarak yalnız Allah’a teslim olmaktır.

İlk Peygamber Adem’den bu yana bütün Peygamberler Müslümandır (Teslim olan) ve  Allah’ın dini İslamiyeti (Allah’a Teslimiyet) yaşamışlardır ve yaşatmaya çalışmışlardır. Bu nedenle, Müslüman ve Müslümanlık kavramı sadece Peygamberimizle birlikte ve sadece Peygamberimize ve onun kavmine verilmiş bir kavram değildir. Peygamberimizden öncede İslamiyet ve Müslümanlık vardı. Konuyu İslâmiyet ve Müslümanlık olarak değil, ‘Teslimiyet’ ve ‘Teslim olma’ olarak düşünmeliyiz.

*

Kur’andan okuyalım…

Bakara Suresi 131-133 ayetler: Rabb’i ona, “Müslüman olup bana teslim ol!” dediğinde o şu cevabı vermişti: “Teslim oldum âlemlerin Rabb’ine!” İbrahim de oğullarına şunu vasiyet etti, Yakub da: “Oğullarım! Allah sizin için bu dini seçmiştir. O halde ancak müslümanlar olarak can verin.” Yoksa siz, Yakub’a ölümün gelip çatışına tanıklar mıydınız? Hani, oğullarına şunu sormuştu: “Benden sonra neye ibadet edeceksiniz?” Cevapları şu olmuştu: “Senin ilâhına, ataların İbrahim’in, İsmail’in, İshak’ın ilâhına, tek ve biricik olan ilâha kulluk edeceğiz; biz yalnız O’na teslim olanlarız.”

Şu bilgiyi de not ederek devam edelim… İshak Peygamber İbrahim Peygamberin oğlu olup; Musa ve kardeşi Harun Peygamberler ile İsa Peygamberin annesi Meryem de  İshak Peygamberin soyundan gelmektedir. Dolayısıyla, Musevilerin de (Yahudiler) İsevilerin de (Hıristiyanlar) soyu, Kur’andaki  Müslümanlardan (Teslim olan) olan İbrahim Peygambere dayanmaktadır.

Peygamberimizle ilgili olarak Kur’anda geçen “Ben Müslümanların ilkiyim.” ayetini, kendisine Kitap indirilen Peygamberimizin, “kavminin ilk teslim olanı” olarak anlamamız gerektiğine inanıyorum.

*

Toparlarsak; İslamiyet, Yahudilik, Hıristiyanlık diye ayrı ayrı üç din yoktur!..

Allah katında tek bir din vardır… Arapça karşılığı “İSLÂMİYET” olan ve İlk insandan bu yana bütün Peygamberlerin ve kavimlerinin teslim olduğu “ALLAH’A TESLİMİYET” dinidir.

Allah’a teslimiyette değişen sadece Peygamberler, Kitaplar ve kavimlerdir… Kitap verilmeyen Peygamberlerin  Allah için söyledikleri ile  kendilerine Kitap verilen/indirilen Peygamberlerin Kitaplarında istenenler özünde aynıdır. Allah bütün Peygamberlerinden ve  yarattığı kullarından, yalnız ve yalnız tek ilah olarak kendisine teslim olmalarını istemiş ve kurallarını buna koymuştur.

Aşağıya yazacağım biribirinin hemen hemen aynı olan şu iki ayeti de aklımızdan hiç çıkarmamamızda yarar var.

Bakara Suresi 136. Ayet: Şöyle deyin: “Allah’a, bize indirilene, İbrahim’e, İsmail’e, İshak’a, Yakub’a, onun torunlarına indirilene, Mûsa’ya ve İsa’ya verilene ve diğer nebilere verilene inandık. Bunlar arasından hiç kimseyi ayırmayız. Biz yalnız O’na/Allah’a teslim olanlarız.” 

Al-i İmran Suresi 84. Ayet: De ki: “Allah’a, bize indirilene, İbrahim’e, İsmail’e, İshak’a, Yakub’a, torunlarına indirilmiş olana, Musa’ya, İsa’ya ve diğer nebilere Rablerinden verilmiş bulunana inandık. Onlardan hiçbirini ötekinden ayırmayız. Biz O’na teslim olanlarız.”

Son cümleler… İslâmiyet (Teslimiyet); Koşulsuz olarak yalnız ALLAH’a teslim olmayı emreden, bütün Peygamberleri ve Kitapları içinde barındıran ALLAH’ın tek dinidir.

Ve “TEK DİN ALLAH’A TESLİMİYETTİR…”

En doğrusunu ALLAH bilir.

Selam ve Dua ile,

Fikret ARMAN

ŞEYTANA  UYMAK ve  ARAF  SURESİ 18. AYET

 Günah  

Komşusunun seyahatte olduğunu fırsat bilen ve onun eşine tecavüz eden adam, Hakim karşısında boynu bükük, ağlamaklı bir şekilde kendini acındırmaya çalışır. “Şeytana uydum hakim bey!.. Çok pişmanım. Sizler böyüğümüzsünüz… Allah rızası için, iki çocuğumun hatırına… Çok pişmanım hakim bey.”

*

Kasabadaki gençlere iş imkanı sağlayan kasabalı  iş adamının fabrikasını  aylardır plan yapıp soyan gençler de hakim karşısına çıktıklarında aynı şeyi söylerler…

“Şeytana uyduk hakim bey!.. Çok pişmanız…”

*

Yukarıda verdiğim iki örnekten binlercesini  “Şeytana uydum!.. Çok pişmanım!..” dediğimiz her olay, her kötü eylem için çoğaltabiliriz… İyi güzel de, düşünüp taşınmadan her aklımıza geleni yapalım, Allah’ın ayetlerini/emirlerini hiç aklımıza getirmeyelim, ondan sonra da “Şeytana uydum!.. Pişmanım!..”  

Bitti mi? Hepsi bu kadar kolay mı? Bakalım Kur’an  şeytana uymak konusunda bizlere ne diyor?.. Kolayca, düşüncesizce, şeytana uyarak işlediğimiz bu fiiller başımıza ne iş açacak hiç düşündük mü? Okuyup görelim… A’raf suresi 18. Ayeti yazıyorum.

Allah buyurdu: “Çık oradan. Yenik düşmüş ve kovulmuş olarak. Onlardan sana uyan olursa yemin olsun ki, cehennemi tamamen sizden dolduracağım.”

Nasıl?.. Ayeti dikkatlice okudunuz mu? Yüce Rab’bimiz yemin ederek söylüyor… “Cehennemi tamamen sizden dolduracağım.”

*

Şimdi kendimize soralım… Her gün en az kırk kez  namazlarımızda okuduğumuz  Fatiha Suresinde ne diyoruz Rab’bimize?  “Bizi doğru yola ilet…”

Her gün defalarca bunu söylüyoruz ama, Allah’ın bizi ilettiği doğru yol üzerine oturmuş olan şeytanla karşılaşacağımızı, o şeytanın bizi doğru yoldan saptırmak için her şeyi yapacağını/yaptıracağını neden düşünmüyoruz?

A’raf Suresi 16. Ayet : Dedi: “Beni azdırmana yemin ederim ki, onları saptırmak için senin dosdoğru yolun üzerine kurulacağım.”

Unutmayalım!.. Tutku ve arzularını dizginleyemeyen kardeşlerim,  uydukları şeytana yenik düşecekler ve Allah katında en ağır şekilde cezalandırılacaklardır.  

Allah’ın doğru yolunda sürekli yürüyebilmek için; aklımızdan kötü şeyler geçtiğinde, nefsimize hakim olamamaktan korktuğumuzda kendimize gelelim ve iyi, güzel şeyler düşünerek şeytandan uzaklaşalım. İçimizdeki şeytanı uyandırmayalım!..

Ders almak ve “Kovulmuş şeytanın kötülüğünden ALLAH’a sığınalım.” dileklerimle…

En doğrusunu Allah bilir.

Selam ve Dua ile,

Fikret ARMAN

İMAM  KARDEŞLERİME HATIRLATIYORUM

diyanet_hutbe_h91844_be5a7

Tüm imam kardeşlerime esenlik ve güzellikler dileyerek başlamak istiyorum yazıma.

Onların yeri bende bir başkadır. İçlerinde bağrıma bastıklarımda oldu, kızdıklarımda…  Neden kızdığımı hiç içime atmadam anında söyleyenlerden olduğum için hep karşılıklı konuşmuşumdur onlarla.  Keyifle saf tutmuşumdur arkalarında… Yanlış yapıyor olduklarını düşündüğümde uyarmışımdır onları.

Bugünkü yazımda da bir şeyler söyleyeceğim bu değerli kardeşlerime.

Ben biliyorum ki, bütün imam kardeşlerim Allah’ın yardımcılarıdır. Tıpkı Saf Suresinde Yüce Rab’bimizin söylediği gibi.

Saf Suresi 14. Ayet: Ey iman sahipleri! Allah’ın yardımcıları olun! Hani, Meryem oğlu İsa, havarilere: “Allah’a gidişte benim yardımcılarım kimdir?” demişti de, havariler: “Biz, Allah’ın yardımcılarıyız!” cevabını vermişlerdi. Bunun ardından, İsrailoğullarından bir zümre iman etmiş, bir zümre de küfre sapmıştı. Nihayet biz, iman sahiplerini düşmanlarına karşı güçlendirdik de onlar üstün geldiler.

Evet… Ben, iman sahibi bütün imam kardeşlerimi Allah’ın yardımcıları olarak görüyorum. Bu nedenle yaptıkları görevin ne kadar anlamlı, ne kadar ince ve fakat tüm bunların yanında çok çok zor bir görev olduğunu düşünmelerini istiyor ve görevlerini bu düşünce ile yapmalarını diliyorum.

*

Allah’ın Kitabını bizlerden çok daha iyi bildiğine inandığım imam kardeşlerime hatırlatmak istiyorum ki; Gözünüzü açıp kendinize gelin! Arı duru din yalnız ve yalnız Allah’ındır!”

Değerli kardeşlerim sizlerde biliyorsunuz ki, Yüce Rab’bimiz Zümer Suresi 3. Ayetine bu cümle ile başlıyor… Gerçek dinin, saf dinin yalnızca Allah’ın dini, yani Kur’an dini olduğunu söylüyor. Sizlere düşen görev, bunu her namaz öncesi gelen kardeşlerimize hatırlatmak. Hitap ettiğiniz kardeşlerinize yalnız ve yalnız Allah’ın dinini anlatmalısınız.

*

Allah’ın Kitabını bizlerden çok daha iyi bildiğine inandığım imam kardeşlerime hatırlatmak istiyorum ki; “Rabbinizden size indirilene uyun; O’nun berisinden bir takım velilerin ardına düşmeyin! Siz ne kadar da az öğüt alıyorsunuz?”

Yüce Rab’bimizin A’raf Suresi 3. Ayetindeki bu öğüdünü de Müslüman kardeşlerimize her fırsatta hatırlatmalısınız ki, şeyhlerin, şıhların, cemaat ve tarikat liderlerinin peşlerine takılmasınlar… Onlara, doğru yolun Kur’andan ve Allah’ın arı, duru dininden geçtiğini her fırsatta anlatmalısınız.

* Allah’ın Kitabını bizlerden çok daha iyi bildiğine inandığım imam kardeşlerime hatırlatmak istiyorum ki;

Konuşmalarınızda Peygamberimizden de tabii ki bahsedeceksiniz… O’nun şanını şerefini de yücelteceksiniz… Ama n’olursunuz;  salavatlarla değil!.. Şefaatin ve hükmün yalnız ve tümden Allah’a ait olduğunu, her konuşmanızda, Kur’anı okumayan Müslüman kardeşlerinize duyurunuz.

*

Allah’ın Kitabını bizlerden çok daha iyi bildiğine inandığım imam kardeşlerime hatırlatmak istiyorum ki;

Allah’ın dininin doğru anlaşılmasında en büyük görev sizlere düşüyor. Sizler sadece Allah’ın Kitabı ile Müslümanları yönlendirirseniz doğru yolu bulacaklardır. Yoksa, “Müslümanım” diyen kardeşlerimizin, kendilerini doğru yol üzerinde zannedip, hayatları boyunca şeytanın ayak izlerini takip edeceklerinden hiç şüpheniz olmasın. Bu durumu engellemek, onlara en yakın kişiler olarak  büyük ölçüde size düşüyor.

*

Allah’ın Kitabını bizlerden çok daha iyi bildiğine inandığım imam kardeşlerime hatırlatmak istiyorum ki;

Namaz kıldırdığınız Müslüman kardeşlerinize dini “Türkçe” anlatınız. Bir çoğu Arapça biliyor olabilir… Olsun!.. Sizler içlerinde Arapça bilmeyen bir kişi olduğunu düşünerek dini konuları Türkçe anlatınız. Hitap ettiğiniz insanların anladıkları dili konuşunuz… Nasıl ki İncil;  Süryani alfabesinde Aramice yazılmış, fakat Almanya’da Almanca, İngiltere’de İngilizce, İtalya’da İtalyanca, İspanya’da İspanyolca anlaşılıyor ve anlatılıyorsa, Arapça yazılan Kur’an-ı Kerim’i de Ülkemizdeki inananların anlayabilmesi için onlara anladıkları dilden anlatın ve bu konuda onları teşvik edin. Ben biliyorum ki,  Allah’ın ne dediğimizi bilmemizi istediğini iman ettiğimiz Kitabımızın yazdığını sizlerde biliyorsunuz. ‘Allah’ın Yardımcıları’ olarak sizlerin yapması gereken, cemaate karşı yapacağınız bütün dini konuşmaları TÜRKÇE yapın… Sizleri dinleyen herkes, sizlerin ne dediğinizi, ne demek istediğinizi sizin ağzınızdan anlasın…

* Allah’ın Kitabını bizlerden çok daha iyi bildiğine inandığım imam kardeşlerime hatırlatmak istiyorum ki;

Her zaman Kur’andan konuşun… Kur’anda olmayan şeyleri (Kur’anda varmış gibi) anlatmayın. Yüce Allah’ın, “Ey iman edenler” diyerek başlayan ayetlerinde, iman eden herkes için verdiği emri, sizler,  Allah’ın dışındaki bir takım velilere uyarak ya da kendi havanıza göre hüküm vererek “Cuma namazı kadınlara farz değildir!” asla söylemeyiniz. Bu örneği ve benzeri cümleleri söylerken binlerce kez düşünüp konuşunuz… Dinini öğrenmek isteyenler, doğruyu yapmak isteyenler  adına böylesi cümlelerin vebalinin tamamen size ait olacağını biliniz. Bunların hesabını Rab’bimiz sizin sayfanıza yazacaktır.

*

Allah’ın Kitabını bizlerden çok daha iyi bildiğine inandığım imam kardeşlerime hatırlatmak istiyorum ki;

Camilerde/Mescitlerde kutlanan kutsal(!) gün ve gecelerin, Allah’ın Dininde yeri oluğunu ya da olmadığını inanan kareşlerimize mutlaka açıklayın. Kur’an da var mı, yok mu? Kur’anda yazmayan bir şey Allah’ın dininden midir? Bunları sizleri dinleyenlere mutlaka anlatın, açıklayın… Oraya gelenleri doğru bilgilendirmekten kaçınmayın.

*

Allah’ın Kitabını bizlerden çok daha iyi bildiğine inandığım imam kardeşlerime hatırlatmak istiyorum ki;

Her gün beş vakit namaza gelenlere, “iman ettik” dedikleri kitabı okuyup anlamaları gerektiğini, bunun için de Kitabı anladıkları dilden okumalarını  söylemeyi unutmayın. Mutlaka ve mutlaka her namaz vaktinde hatırlatın onlara… Kitabı anladıkları dilden okuyup anlasınlar ve dinlerini  o Kitaba göre yaşasınlar…

*

İşte böyle değerli İmam Kardeşlerim… Yukarıda verdiğim örnekler gibi daha onlarca, yüzlerce konu var. Sizler, siz olun, Allah’ın Yardımcıları olun  ve yalnızca Allah’ın dinini konuşun ve anlatın onlara. Güzelliğin farkına varacaksınız.

Hani, çoğu vatandaşımızın düşündüğü gibi “Zaten ne yapıyorlar ki, 5 vakitte 40 rekat namaz kıldırıyorlar… Hepsi bu!”  diye düşünenlerden değilim.

Tam tersine!.. Ben, namaz kıldırmanızın ötesinde, sizlerin, yaptığınız ve yapacağınız  konuşmalarla inananları yönlendirmede, bilgilendirmede  Kur’an-ı Kerim’den sonraki belirleyiciler olduğunuzu düşünen ve Allah’ın dini konusunda vebalinizin çok çok büyük olduğuna inananlardanım.

Hesap günü, Yüce Rab’bimiz İslam alemini sorgularken, iman edenlerin çok büyük bir bölümünün, yaptıkları ibadetlerin doğruluğu  nedeniyle  sizleri göstereceğinden, dinlerini sizlerden öğrendiklerini  söyleyeceklerinden hiç şüpheniz olmasın…

Unutmayın!.. Vebaliniz çok ama çok büyük!.. Allah yardımcınız olsun…

En doğrusunu Allah bilir.

Selam ve Dua ile,

Fikret ARMAN